Een leven met minder stress.

Is dat niet wat we allemaal graag zouden willen?
Niet meer denken: “Deze week nog even op de tanden bijten en dan wordt het weer wat rustiger” of “Dit wordt een heftig weekend, maar het zijn wel allemaal leuke dingen”.

 

Een jaar of 5 geleden zat ik volledig in mijn eigen rat race.

Ik werkte als operatieassistent in een groot ziekenhuis en had minimaal 4 dagen in de week een totale reistijd van 2 tot 3 uur.
Daarnaast werkte ik diensten waarbij ik in het ziekenhuis aanwezig moest zijn.
De eerste maanden dat ik diensten had, reed ik om half 6 naar huis om vervolgens om 10 uur
‘s avonds weer terug te rijden. Bizar eigenlijk.
Al gauw koos ik er voor om in het ziekenhuis te blijven. Op mijn gemak eten, een beetje tv kijken, soms wat sporten, een boek lezen. Heel relaxed allemaal.
Mijn collega’s begrepen nooit dat ik bleef. Dat is toch supersaai zo alleen in het ziekenhuis? Maar ik vond het heerlijk!

Nu zo’n 5 jaar later begrijp ik dat deze momenten een van de weinige rustmomenten in mijn leven waren. De rest van mijn leven rende ik non stop maar door!
Het werk op de ok was voor mij enorm energievretend omdat ik continue op mijn tenen liep. Dit compenseerde ik in het weekend met heel veel leuke dingen (moeten) doen omdat ik anders het gevoel had dat mijn leven niet leuk was. En zo bleef ik week in, week uit maar doorgaan. Wat gingen de weken snel, maar ergens ook tergend langzaam!
Ik boekte tijdens de vakantie het liefst al de volgende vakantie want dan hadden we iets om naartoe te leven.

 

In 2015 wisselde ik van baan. Dan kon ik meestal weer even vooruit.

Nieuwe mensen, nieuwe informatie zorgde voor mijn gevoel ook weer voor nieuwe energie.
Dit keer was het anders. Ik was niet op mijn plek. Het enige wat me op de been hield waren de arbeidsvoorwaarden. Ik kon vanuit huis werken en kon zelf mijn tijd indelen.
Dat laatste bleek wat minder rooskleurig dan bedacht. Ik voelde een continue prestatiedruk en was non stop ongelukkig!

En toen kwam onze mooie reis naar Sri Lanka. Een fantastische mooie periode in een land vol met vriendelijke mensen en prachtige landschappen.
Wat voelde ik me daar gelukkig, maar wat deed het me beseffen dat ik diep van binnen zo ongelukkig was!
Toen ik op een ochtend bij zonsopgang naar een lokale familie aan het kijken was vanaf een berg, die heel rustig samen aan de dag begonnen en erg zo vredig en gelukkig uitzagen, toen brak ik.

Dat wilde ik. Terug naar de basis. Minder stress. Doen waar het om draait. Niet bezig zijn met outfits, geld verdienen voor grote bedrijven, uitgaan, compensatiegedrag, verplichte verjaardagen etc etc.

Wat voelde ik me ongelukkig bij thuiskomst. Voor de buitenwereld had ik alles.
Een hele leuke relatie (heb ik nog steeds!), een superleuk huis, een goede baan, veel vrienden, vaak op reis.
Maar op mijn donkerste moment vroeg ik me af hoe rustig het in mijn hoofd zou zijn wanneer ik even aan het stuur zou trekken en ‘per ongeluk’ tegen een boom zou rijden.
Een grotere alarmbel kun je niet krijgen!

 

Daarna volgende een donkere periode van ruim 2 jaar.

Ik moest op zoek. Op zoek naar mijn geluk, mijn wensen, mijn dromen en mijn rust.
Dat was geen makkelijke zoektocht, ik heb er offers voor moeten maken.

Inmiddels ben ik ruim een jaar werkzaam als zelfstandig onderneemster. Ik begeleid andere ondernemers op diverse vlakken. (storytelling, aanbod, social media, website, online leeromgeving, marketing etc)
Ik woon sinds begin dit jaar met mijn gezin op Bali. Los van familie en vrienden.

Los van verplichtingen, los van moeten.

Heb ik inmiddels mijn leven zonder stress bereikt?
Nog niet helemaal. De verhuizing, het zoeken van een huis hier, het vinden van een nieuw ritme en het afscheid van de afgelopen periode levert soms ook echt de nodige onrust op.

Maar over een bepaalde periode zit er iemand op een berg naar ons te kijken en denkt dan, kijk nou! Dat wil ik ook! Die rust, die liefde, dat terug zijn bij de basis, dat geluk!
En ik reik dan heel graag mijn hand uit naar die persoon.

 

Je hoeft het niet alleen te doen!