Mijn grote droom?

Locatie onafhankelijk kunnen werken en leven!
Ik zei van de week nog tegen Michiel: “Stel dat we nu vanuit Bali besluiten om naar Spanje te gaan, dan kan dat gewoon!” Het voelt nog wat onwerkelijk maar wat ben ik blij dat we deze droom hebben laten uitkomen!

DoorNoortje Lifestyle Design

Dat dat niet vanzelf gaat zal geen verrassing zijn voor je.

Je leest vaak verhalen van mensen die hun droomleven leiden dat het een lange weg was. Daardoor lijkt het soms nog onbereikbaarder voor jou!
Maar niets is minder waar. Je bent namelijk al bezig met jouw weg er naar toe. Dit is onderdeel van jouw reis. Net zoals ik een hele reis heb afgelegd.

Ik ga jullie meenemen in mijn reis / mijn levensverhaal. Ik heb er al een podcast over opgenomen maar deze blog verduidelijkt wellicht nog het een en ander.

 

Ik ben Noortje en op het moment dat ik dit schrijf ben ik 36 jaar. Ik ben sinds 2003 samen met mijn partner Michiel die ik bij de landmacht heb leren kennen. In 2017 hebben wij ons zoontje Jip gekregen.
In 2018 ben ik als online onderneemster gestart. Ik ben Virtual Assistant en ik ondersteun andere ondernemers op het gebied van social media ondersteuning en technische ondersteuning (podcast, website, webshop, online leeromgeving, betaalsystemen, emailautomatisering)

Ik lijk wel altijd al links af te hebben willen slaan waar de rest rechtsaf sloeg.

Ik kan dat terugleiden tot aan mijn basisschool periode. Het buiten de lijntjes willen kleuren, het standaard boekje niet willen volgen, het ietwat rebels willen zijn, brachten me naar mijn eerste carrièrestap.

Na mijn middelbare school periode waar ik netjes mijn HAVO diploma haalde ging iedereen studeren en ik ging als soldaat werken bij de Koninklijke Landmacht. Militair dus. Mijn functie was chauffeur van de ziekenauto en oh wat heb ik een top tijd daar gehad.
Het dorp en de kleine stad waar ik opgroeide voelden te klein voor mij als 17 jarige en ik had een enorme behoefte aan persoonlijke ontwikkeling en groei. Ik wilde mijn horizon verbreden.

Tijdens met werk als militair deed ik de opleiding HBO-V verpleegkunde. Omdat dit een opleiding was die ik al had onderzocht op de middelbare school, omdat het tot de mogelijkheden behoorde en omdat ik werken bij defensie niet als een uiteindelijk doel had gesteld. Het was dus eigenlijk een verkapte studententijd waarbij ik veel leerde en geld verdiende.

Tijdens mijn stages merkte ik echter al dat de zorg niet helemaal aansloot bij mij als persoon en hoe ik in het leven sta.

Vrijheid is een groot thema in mijn leven en ik voelde me verre van vrij in de verpleegtehuizen en ziekenhuizen.

Toch besloot ik na mijn 4 jarige dienstperiode om in het ziekenhuis te gaan werken. Niet omdat ik dat graag wilde, maar vooral vanuit praktisch oogpunt. Hier kon ik geld mee verdienen, hier waren makkelijk banen in te vinden en ik kon het baan vinden in het zuiden van het land.
Alles vanuit het hoofd beredeneerd.
Want ook toen ik de eerste keer het ziekenhuis inliep voor mij  sollicitatiegesprek voelde ik al dat dit niet helemaal mijn plek was, maar ik wuifde het weg, schreef het toe aan de zenuwen en ik moest en zou die baan hebben.

Dat lukte. Ik werkte een aantal jaren als verpleegkundige.
Ik was al snel niet happy, niet gelukkig in mijn werk. Ik keek op tegen diensten, ging vaak huilend naar mijn werk en na vakanties was het echt een regelrechte ramp om weer te moeten beginnen. Huilend in de parkeergarage van het ziekenhuis sleepte ik mezelf naar de ingang om vervolgens een masker op te zetten en weer af te tellen naar mijn vrije dagen en de volgende vakantie.

Zo moet het leven toch niet zijn?

DoorNoortje Lifestyle DesignNog steeds erg in mijn hoofd zittend ging ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. Alles draaide in die periode nog om zekerheid, vast contract etc.
Ik kon intern de opleiding tot operatieassistent volgen. Ook al wist ik al van tijdens een meeloop dag op de ok dat dit het voor mij niet zou zijn, 2 jaar later ging ik toch de opleiding doen. Dit was namelijk een logische stap. Opleidingskosten waren gedekt en ik zou doorbetaald blijven tijdens mijn opleidingsperiode.
Uiteindelijk heb ik 6 jaar gewerkt als operatieassistent en was ik op de ok misschien nog wel dubbel zo ongelukkig dan op de verpleegafdeling.
Alles werd voor mij bepaald. Met wie ik moest samenwerken, welk specialisme, welke arts, hoe laat ik koffie mocht drinken, hoe laat ik kon plassen etc. Dat in combinatie met het feit dat ik niet naar buiten kon overdag en we echt een eigen coconnetje hadden maakte dat ik mijn gevoel voor vrijheid volledig kwijt was.

Ik ging op wereldreis. 6 maanden! Dat zou alles veranderen (dacht ik)

Het maakte mijn werk wel draaglijker want ik was een jaar aan het voorbereiden en hoefde me dus veel minder bezig te houden met het feit dat ik me zo ellendig voelde op mijn werk. Het was standje overleven, uren maken en geld verdienen en dan zou het leven mooier worden.

De wereldreis was fantastisch! Wat hebben we genoten. We deden 7 landen in 6 maanden. Vierden kerst in New York en nieuwjaar op een tropisch eiland in Belize. We trokken met de camper eindeloos door Nieuw Zeeland en waande ons op een andere planeet in Bolivia.
Doordat we zo’n drukke planning hadden en ik behoorlijk last heb van FOMO was er helemaal geen tijd om te bedenken wat ik nu wilde met mijn leven en het werk.
Sterker nog, ik kreeg het benauwd. Ik was 32, we hadden nog geen huis, we wilden misschien toch wel kinderen. Er was eigenlijk geen ruimte om ook nog naar een nieuwe baan te moeten zoeken.

Na die 6 maanden ging ik terug naar mijn oude werk. Mijn eerste werkdag…. In plaats van dat ik even kon acclimatiseren mocht ik volop mee in de planning ivm zieken. Ik kwam op een ok met een cardiochirurg die doodleuk tegen me zei dat ik niets hoefde te vertellen over mijn wereldreis want dat interesseerde hem toch niet.

Boem. Daar sta je dan.

Volop de vrijheid en het echte leven ervaren en dat wordt vervolgens in 1 klap teniet gedaan op je werk. Ik kon wel janken. Dat deed ik ook. Wat voelde ik me ongelukkig. Wat miste ik Michiel om me heen.

Ik ging op zoek naar weer een nieuwe baan.

Mijn hoofd had nog steeds de leiding. Geld en arbeidsomstandigheden hadden de overhand. Ik kwam bij een salesfunctie terecht in de medische sector.
Ik wist meteen, dit is niets voor mij. Maar ik deed t toch. Ik wilde weg op de ok, ik wilde thuis kunnen werken. Ik kreeg een auto, laptop, telefoon etc. wat lonkte deze nieuwe job.
Maar het viel tegen. Anderen bepaalde wat ik moest doen en wanneer met gevolgen voor mijn privé leven. Ik vond het werk niet leuk en voelde me nog ongelukkiger dan ooit.

Wat had dit leven nog voor zin zo. Ik verlangde naar rust.
En zo kwam het moment dat ik op de snelweg reed en heel graag het stuur naar links had gegooid om alles over te laten zijn. Weg, rust, opluchting.
Ik wist meteen dat dit een grote alarmbel was. Ik belde de huisarts en meldde me ziek.

2 jaar! heeft het geduurd voordat ik weer iets kon, voordat ik weer de energie had, voordat ik mijn levenslust weer volop terug had. 2 jaar!
Maar als je kijkt dat ik ruim 10 jaar ongelukkig was in mijn werk dan valt die 2 jaar nog wel mee.

En periode van zoeken was aangebroken, maar nu niet zozeer naar buiten toe maar naar binnen. Wat wilde ik, wie was ik, waar sta ik voor.
Het was een enerverende weg.
Met behulp van psychologen, coaches, online community’s, zelfhulpboeken etc. ben ik er uiteindelijk uitgeklommen.

Pas toen onze droom voor een langere tijd naar het buitenland vertrekken weer naar boven kwam begon ik te zoeken naar digital nomad jobs.

Ik wilde locatie onafhankelijk kunnen werken. Laptop wifi en go!
Of ik dan in Nederland vanuit huis zou werken of vanuit een tropisch paradijs, dat maakte nog niet eens zo heel veel uit. Ik wilde bij het koffietentje op de hoek kunnen werken en dat ik alle vrijheid had om te gaan en staan waar ik wilde.
Wat ik zou doen was ook ondergeschikt want ik vind zoveel leuk!

Ik kwam uit bij het vak Virtual Assistant en Whahaaaaaa alsof er engelen begonnen te zingen achter me. Heel cliché maar het voelde alsof alle puzzelstukjes op zijn plek vielen.
Ik ben erin gestort. Heb cursussen en trainingen gevolgd en ben gestart als ondernemer.

En nu woon ik op Bali voor onbepaalde tijd, met mijn lieve Michiel en ons zoontje Jip.

DoorNoortje Lifestyle Design

Geen idee waar we volgend jaar zijn en hoe en wat we nog allemaal gaan doen. Heerlijk vind ik dat. Geen uitgestippelde route, geen vast pad, geen jaarinvullingen tot aan mijn pensioen.

Ik heb geen idee waar we volgend jaar zullen zijn, of Jip ooit naar een reguliere school zal gaan, of Michiel huisvader blijft of iets vindt wat hij qua werk wil doen.
Of ik blijf werken als VA of me volledig stort op Lifestyle design.
Vermoedens en dromen hebben we wel. En we weten hoe we deze waar moeten maken dus we gaan er weer voor.

Never a dull moment